ZESPÓŁ SZKÓŁ

imienia

Poległych

na Pasternioku

ul. Miarki 1a

43-180 Orzesze

 

 


STRONA GŁÓWNA

 

SZKOŁA

   informacje

   dyrekcja

   nauczyciele

   historia

   patron szkoły

   osiągnięcia

   z życia szkoły

 

UCZNIOWIE

   klasy

   poza lekcjami

   rada uczniowska

 

LEKCJE

   matura

   egzamin

   pomoce naukowe

 

GALERIE

 

LINKI

 

KONTAKT

 

 

MINI WYKŁADY EUROPEJSKIE

1. HISTORIA UNII EUROPEJSKIEJ

W historii Europy możemy znaleźć wiele przykładów podejmowania prób zmierzających do jednoczenia kontynentu. Na przełomie VIII i IX wieku król Franków Karol Wielki władał ziemiami rozciągającymi się między Słowiańszczyzną a rzeką Ebro,  od Atlantyku do Półwyspu Apenińskiego. Zakładał szkoły, chrystianizował, dbał o rozwój gospodarczy, a jego koronacja w 800 roku utrwalała jedność chrześcijańskiej Europy. W roku 962 nastąpiło odnowienie cesarstwa rzymskiego przez Ottona I, a jego wielki kontynuator Otton III pragnął zrealizować śmiałą wizję uniwersalnej Europy składającej się z Galii, Słowiańszczyzny, Italii i Germanii. Kolejne próby jednoczenia są dziełami Napoleona Bonaparte, a później przywódcy III Rzeszy Adolfa Hitlera. Te próby polegały na jednoczeniu Europy na drodze zbrojnej.

Po II wojnie światowej wytworzyła się sytuacja sprzyjająca pokojowemu jednoczeniu kontynentu. W 1946 roku Winston Churchill powiedział: ”Musimy stworzyć coś takiego, co byłoby Stanami Zjednoczonymi Europy. Pierwszym krokiem jest utworzenie Rady Europy. Jeśli nawet na początku nie wszystkie państwa chcą lub są w stanie wstąpić do Unii, to musimy tego dzieła dokonać, aby państwa, które chcą i mogą, połączyć i zjednoczyć.” Gorącymi orędownikami zjednoczenia byli Francuzi Jean Monnet i Robert Schumann. 9 maja 1950 roku Robert Schumann przedstawił swój plan zjednoczenia francuskiego i niemieckiego przemysłu stalowego i węglowego, czego efektem było utworzenie 18 kwietnia 1951 roku Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Do wspólnoty przyłączyły się Belgia, Holandia, Luksemburg i Włochy. Przewodniczącym został Jean Monnet.

17 marca 1948 roku zawarte zostało porozumienie między Wielką Brytanią, Francją, Belgią , Holandią i Luksemburgiem o współpracy gospodarczej, kulturalnej i socjalnej, które zaowocowało utworzeniem w 1953 roku Unii Zachodnioeuropejskiej jako sojuszu politycznego i obronnego. Kolejnym krokiem zbliżającym kraje europejskie było utworzenie 25 marca 1957 roku na mocy traktatu rzymskiego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.  Te organizacje o charakterze gospodarczym razem z EWWiS połączyły się 1 VII 1967 roku i utworzyły Wspólnoty Europejskie.

W 1973 roku do tych Wspólnot dołączyła Dania, Wielka Brytania i Irlandia,  w roku 1981 Grecja, a w roku 1986 Hiszpania i Portugalia.

Od roku 1961 we Wspólnotach Europejskich zaczęła funkcjonować strefa wolnego handlu w następstwie czego kraje integrujące się zniosły cła i ograniczenia ilościowe w odniesieniu do wzajemnych przepływów towarowych. W 1968 roku zaczęła funkcjonować unia celna. Wprowadzono wspólną zewnętrzną taryfę celną. Ważnym wydarzeniem na drodze ku jednoczeniu Europy było ustanowienie Jednolitego Aktu Europejskiego, który zaczął obowiązywać 1 VII 1987 roku., a przewidującego między innymi stworzenie jednolitego rynku towarów, usług, siły roboczej i kapitału.

Momentem przełomowym budowy unii było podpisanie przez kraje członkowskie WE 7 II 1992 roku w Maastricht Traktatu o Unii Europejskiej.Za cel szczytu w tym holenderskim mieście przyjęto „coraz  ściślejszą unię między narodami Europy, w ramach której decyzje będą podejmowane możliwie najbliżej obywatela”. W sprawach ekonomicznych najważniejsza była decyzja o utworzeniu unii walutowej. Zadecydowano o stworzeniu europejskiego kodeksu pracy, na straży bezpieczeństwa wewnętrznego stanąć miał Europol. Postanowiono ściślej koordynować politykę zagraniczną państw członkowskich. Traktat o Unii Europejskiej wszedł w życie 1 XI 1993 roku. Dwa lata później członkami Unii stały się Finlandia, Szwecja i Austria. W tym samym roku  na szczycie w Madrycie ustalono, że nowa europejska waluta będzie się nazywać euro, i że jej wartość będzie równa wartości europejskiej jednostki walutowej ecu. Nowa waluta zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2002 roku

W 2004 roku członkami Unii Europejskiej zostały Polska, Czechy, Węgry, Słowacja i Słowenia oraz republiki nadbałtyckie: Litwa, Łotwa i Estonia. Wówczas zdecydowano o przyjęciu do UE Cypru i Malty. Od stycznia 2007 roku UE rozszerzyła się o dwa kolejne kraje : Bułgarię i Rumunię. Kolejne państwa czekają na przyjęcie do Unii Europejskiej. Do Unii nie należą  kraje, których obywatele byli przeciwni członkostwu jak Norwegia, Islandia czy Szwajcaria. Unia Europejska to zaawansowany etap współpracy i integracji wielu państw członkowskich. Do jej podstawowych celów należą między innymi; popieranie rozwoju gospodarczego, wzmocnienie ochrony praw obywateli UE, rozwijanie ścisłej współpracy w wielu innych dziedzinach życia. U podstaw jej rozwoju stanęły względy przede wszystkim ekonomiczne, ale tez potrzeba bezpieczeństwa i stabilizacji.  

 

2. TWÓRCY ZJEDNOCZONEJ EUROPY

Konrad Adenauer (1876-1967) Pochodził z Nadrenii, regionu sąsiadującego z Francją. Od 1917 roku pełnił funkcję nadburmistrza Kolonii. Po dojściu do władzy nazistów 1933 roku usunięto go ze stanowiska. Miejsce jego pochodzenia wpłynęło na to, że pruska tradycja militaryzmu, dominacji oraz tradycji państwa była mu obca. Był silnie związany z kościołem rzymsko-katolickim. To wszystko wpłynęło na to, że posiadał silną świadomość europejską toteż tuż po zakończeniu I wojny światowej opowiadał się za współpracą z Francją, a także budową jedności Europy. Uczestniczył w ruchu paneuropejskim stworzonym przez austriackiego arystokratę R. Coudenhove-Kalergiego. Ponownie tymi zagadnieniami zainteresował się w 1945 roku uczestnicząc wraz z delegacją niemiecką w kongresie europejskim w Hadze.( 1948 r.). Aktywną działalność na rzecz  zjednoczenia Europy umożliwiło mu objęcie stanowiska kanclerza RFN. Od końca lat czterdziestych interesy Niemiec łączył z ideą jedności europejskiej. Wizja zjednoczonej Europy stworzona przez Roberta Schumana, francuskiego polityka spotkała się z żywym zainteresowaniem Adenauera. Po raz pierwszy po wojnie RFN w EWWiS miał odegrać równorzędnego partnera z innymi państwami. Włączenie niemieckiego przemysłu węglowego i hutniczego do wspólnej polityki ekonomicznej uspokoiło państwa europejskie, że nie zostanie on wykorzystany na potrzeby zbrojeń. W tym rozwiązaniu widział Adenauer możliwość utrzymania zagłębia Sarry, które po wojnie zamierzała przejąć Francja. Wielkim sukcesem tej polityki było przyjęcie RFN do NATO i ostateczne zniesienie okupacji. Odtąd Niemcy Zachodnie cieszyły się niemal pełną suwerennością polityczną. Sukces ten nie oznaczał dla Adenauera rezygnacji z dalszego popierania integracji europejskiej. Uważał on, że dalsza integracja doprowadzi do powstania wspólnego rynku gospodarczego, co będzie etapem powstania wspólnoty politycznej. Powołanie do życia Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w 1957 roku w Rzymie w pełni nie zadowalało Adenauera. Dominowały w nim zagadnienia gospodarcze, ale pomimo tego uznał je „za wielki krok na drodze do zjednoczonej Europy”. Konrad Adenauer był działaczem chrześcijańskiej demokracji i żarliwym katolikiem. To sprawiło, że jego wizja zjednoczonej Europy daleko wykraczała poza sprawy ekonomiczne. Uważał, ze należy zbudować jedność kulturalną, budować wspólnotę narodów. W następnym okresie po odniesieniu znacznych sukcesów na polu gospodarki zainteresowanie sprawami dalszej integracji zmalało. W tej sytuacji Adenauer podiął pracę na rzecz pojednania Francji i RFN. Zainicjował program wymiany młodzieży. Ostatnim wielkim sukcesem kanclerza było podpisanie traktatu elizejskiego w styczniu 1963 roku. Jesienią tego roku wycofał się z władzy po czternastu latach rządów. Zmarł w 1967 roku.

Charles de Gaulle (1890-1970) Urodził się w Lille, w rodzinie nauczycielskiej. W 1912 roku ukończył szkołę wojskową i rozpoczął karierę w armii. Uczestniczył w I wojnie światowej, podczas której został ranny i trafił do niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał w wojsku, uczestniczył w misjach wojskowych w Europie Środkowowschodniej, m.in. W Polsce. Podczas II wojny światowej,   w 1940 roku wykazał się talentem wojskowym sprawnie dowodząc dywizją i odnosząc liczne sukcesy. Zostaje awansowany do stopnia generała brygady i na stanowisko wiceministra obrony narodowej. Po kapitulacji marszałka Petaina( czyt. Petena), czemu de Gaulle był przeciwny udał się do Wielkiej Brytanii i budował ruch oporu. Został za to przez kolaborujący z Niemcami Rząd w Vichy (czyt. Wiszi) skazany zaocznie na śmierć. Stanął na czele ruchu Wolnej Francji. W czasie II wojny światowej Wolni Francuzi walczyli u boku aliantów m. In. w Normandii a de Gaulle powoli budował  pozycję Francji. Latem 1944 roku zostaje szefem Rządu Tymczasowego, w listopadzie 1945 roku tymczasowym prezydentem Francji. Był zwolennikiem silnej władzy prezydenta wybieranego w wyborach powszechnych. Na tym tle popadł w konflikt z partiami lewicowymi, które miały większość w parlamencie. W styczniu 1946 roku wycofał się z życia politycznego. Do polityki wrócił 1958 roku i przez następne dziesięć lat rządził Francją. De Gaulle nie uczestniczył w budowaniu fundamentów jedności zachodnioeuropejskiej  ( wdrażaniu planu Marshalla, tworzeniu Rady Europy, zawiązywaniu EWWiS i EWG) . Nie oznacza to, że nie rozumiał doniosłości idei jedności europejskiej. Jednak jego wizja zjednoczonej Europy była oparta na dwóch przesłankach: przekonaniu o sile państwa narodowego, którego suwerenności nie mogły ograniczać żadne ponadnarodowe instytucje, oraz uważał, że Francja powinna stać na czele Europy. Pierwsze lata jego prezydentury upłynęły pod znakiem wzmacniania państwa. De Gaulle zaaprobował traktaty rzymskie i poparł tworzenie wspólnego rynku. Rozumiał, że Francja może z tego mieć wielkie korzyści gospodarcze. Nawiązał też współpracę z Adenauerem. Odmiennie traktował jednak sprawy integracji politycznej. Forma rządu europejskiego, stojąca ponad władzami państw członków wspólnot była mu całkowicie obca. Europa de Gaulle`a miała być konfederacją państw, zachowujących swą suwerenność. Pozycja Francji miała być dominująca na równi z ZSRR  i USA. W polityce zagranicznej de Gaulle odnosił się niechętnie do USA.Chciał aby Francja raczej rywalizowała niż współpracowała z tym państwem (w 1960 roku francuska próba z bronią nuklearną). Równie niechętnie odnosił się do Wielkiej Brytanii (dwukrotnie nie zgodził się na jej przystąpienie do EWG w 1963 i 1967 roku). De Gaulle prowadził również własną politykę w stosunku do państw Europy Wschodniej. Mieściła się ona  w kolejnym pomyśle na porządek europejski, który nazwał „Europą od Atlantyku po Ural”. Podjął rozmowy z Moskwą i innymi państwami tego regionu mając nadzieje, że częściowe przynajmniej otwarcie na tę część Europy „ rozmiękczy” panujący system. Kilkakrotnie odbył wizyty w tej części kontynentu m.in. był w 1967 roku w Polsce.

Alcide de Gasperi (1881-1954) Urodził się w Północnych Włoszech jako poddany cesarstwa Austro-Węgier. Od wczesnej młodości bardzo religijny angażował się w działalność organizacji katolickich. Pomimo trudności materialnych (pochodził z biednej rodziny) ukończył studia wyższe na wydziale literatury w Wiedniu. Pracował w prasie katolickiej domagając się głównie poprawy położenia Włochów w monarchii Austro-Wgierskiej.W 1911roku Gasperi został wybrany do parlamentu Austro-Węgier. Współpracował z partiami chrześcijańskiej demokracji reprezentującymi inne narody: Niemcami, Czechami, Słowakami, Chorwatami, Ukraińcami, Polakami. W czasie I wojny światowej Gasperi był zaangażowany w pomoc prześladowanym Włochom przez władze austro-węgierskie. Koniec wojny i rozpad monarchii austro-węgierskiej spowodował, że Trydent oraz niemieckojęzyczny Tyrol Południowy znalazły się w państwie włoskim. Zaangażował się w działalność Włoskiej Partii Ludowej, z ramienia której został parlamentarzystą. Podjął się również obrony ludności niemieckojęzycznej  zamieszkującej jego rodzinne strony ( pochodził z okolicy Trydentu)  przed włoskim nacjonalizmem. Podejmuje krytykę łamania zasad demokracji i wartości religijnych przez urastający w siłę w latach dwudziestych ruch faszystowski Mussoliniego. Ta działalność spowodowała, że w 1927 roku został aresztowany i osadzony w areszcie domowym. W czasie II wojny światowej działał we włoskim ruchu oporu, był jednym z założycieli włoskiej chrześcijańskiej demokracji. W dniu kiedy obalono Banito Mussoliniego (25 lipca 1943 roku) partia chrześcijańsko-Demokratyczna wydała odezwę, w której wzywała do stworzenia federacji europejskiej. Następnie od października 1944 roku Gasperi został ministrem spraw zagranicznych rządu stworzonego przez partie działające we włoskim ruchu oporu. Z II wojny światowej Włochy wyszły osłabione na co ogromny wpływ miały zniszczenia wojenne, nie ustabilizowana scena polityczna, oraz problemy społeczne. W tej sytuacji de Gasperi został premierem oraz ministrem spraw zagranicznych. Najważniejszymi zadaniami jakie postawił przed sobą było przede wszystkim odbudowanie zaufania na arenie międzynarodowej Włoch skompromitowanych dyktaturą Mussoliniego. Aby to osiągnąć postanowił przystąpić do realizacji planu Marshalla, usunięcia komunistów z rządu ( udało mu się to zrealizować 1947 roku) i włączenie do struktur NATO i europejskich. Uczestniczył w ruchu europejskim , brał udział w konferencji w Hadze w maju 1948 roku. W kilka miesięcy później rząd włoski wydał deklarację, w której poparł utworzenie federacji europejskiej. Proponował utworzenie federacji europejskiej, zawarcie unii celnej, stworzenia komitetu politycznego złożonego z przedstawicieli krajów Unii oraz powołanie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Jako premier i przewodniczący najsilniejszej partii de Gasperi zdołał umieścić w konstytucji zapis, który pozwalał na zawieranie przez Włochy różnych ponadnarodowych związków. Jednak najważniejszym bodźcem do integracji z Europą Zachodnią było przyłączenie się do planu Schumana, który zakładał utworzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Po pokonaniu oporu opozycji Włochy przyłączyły się do planu. Dla Gasperiego następnym krokiem miała być integracja polityczna. Z działalności wycofał się w 1953 roku, w następnym zmarł

Paul-Henri Spaak (1898-1972) Urodził się w Schearbeek koło Brukseli. Po rozpoczęciu pierwszej wojny światowej chciał wstąpić do wojska belgijskiego, jednak został zatrzymany przez Niemców w 1915 roku i osadzony w obozie jenieckim, w którym przebywał dwa lata. Ukończył studia prawnicze w Brukseli. Spaak reprezentował wtedy bardzo radykalne poglądy, stanął nawet na czele grupy marksistowskiej domagającej się zmiany porządku społecznego. Po zakończeniu studiów został sędzią w Brukseli. W tym samym czasie związał się z partią socjalistyczną będącą wtedy najsilniejszym ugrupowaniem w Belgii. W późniejszym czasie zerwał z ideologią marksistowską i wstąpił w 1935 roku do konserwatywnego rządu jako minister komunikacji i poczty. Wiosną następnego roku został ministrem spraw zagranicznych, którą to funkcję pełnił następnych dwadzieścia lat. W 1938 roku został powołany na stanowisko premiera, a po wybuchu wojny udał się na emigrację by kontynuować działalność w rządzie emigracyjnym. W Londynie objął tekę ministra pracy i pomocy publicznej. Po wojnie i powrocie do Belgii ponownie objął stanowisko premiera i ministra spraw zagranicznych. Przed wojną Spaak nie przykladał większej uwagi do projektów integracji europejskiej,  ponieważ uważał je za niemożliwe do realizacji. Po wojnie zmienił poglądy w tej kwestii pod wpływem premiera brytyjskiego Winstona Churchila. We wrześniu 1944 roku Belgia, Holandia i Luksemburg postanowiły zawrzeć unię monetarną, co dało początek ich bliskiej współpracy. Umowa ta weszła w życie w 1947 roku. W tym czasie Spaak uważał za niezbędne powiązanie bezpieczeństwa na kontynencie z pomyślnością gospodarczą oraz częściowe ograniczenie suwerenności państw. Zdecydowanie sprzeciwił się wzrostowi wpływów komunizmu. Postulował powstanie unii gospodarczej, która miałaby charakter ponadpaństwowy. W pierwszych latach po wojnie zaangażował się w budowanie Organizacji Narodów Zjednoczonych, uczestniczył w konferencji założycielskiej w San Francisco, został przewodniczącym pierwszego Zgromadzenia Ogólnego. W tym czasie był zagorzałym antykomunistom, a główne zagrożenie widział w zaborczej polityce ZSRR.  Napięcie występujące na linii USA- ZSRR spowodowało podjęcie prac nad integracją kontynentu. Jednym z pierwszych działań podjętych na tym polu było zabezpieczenie militarne przed zagrożeniem ze wschodu. Efektem było powstanie 1948 roku Traktatu Brukselskiego. Spaak w latach 1947-1961 nieprzerwanie pracował w różnych organizacjach europejskich. Dużą uwagę poświęcał aby włączyć do integracji Wielką Brytanie  Jednak na skutek braku zainteresowania ze strony Wielkiej Brytanii sprawami kontynentu, zaniechał angażowania się w tej sprawie. Popierał również pomoc amerykańską dla Europy, stanął nawet na czele Europejskiej Organizacji Współpracy Gospodarczej mającej za zadanie rozdzielenie i wykorzystanie środków finansowych związanych z realizacją planu Marshalla. Dla Spaaka organizacja ta miała stać się początkiem szerszej integracji europejskiej do czego nie chcieli dopuścić politycy brytyjscy. W związku z tym zrezygnował z pełnienia tej funkcji. Dalszym etapem jego kariery politycznej było pełnienie funkcji przewodniczącego Zgromadzenia Doradczego Rady Europy powołanej do życia w 1949 roku. Stanowisko to wykorzystywał jako forum gdzie mógł przedstawiać swoje poglądy na kwestię integracji europejskiej. W 1951 roku ustąpił ze stanowiska, jak to uzasadnił „ by odzyskać wolność działania i ponownie znaleźć się wśród tych, którzy rzeczywiście walczą o Europę”. Następny okres w jego życiu to aktywność na polu popularyzacji idei zjednoczenia Europy, m in. popierał polityczne i militarne włączenie RFN do struktur Europy Zachodniej. Zaangażował się również w tworzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Od 1954 roku, sprawując urząd ministra spraw zagranicznych zabiegał o utworzenie Europejskiej Wspólnoty Obronnej. Kiedy te działania nie przyniosły efektu, zaproponował utworzenie wspólnego europejskiego rynku oraz organizacji zajmującej się pokojowym wykorzystaniem energii atomowej. Przygotowane w tej sprawie memorandum przedstawił na konferencji w Messynie 1-2 czerwca 1955 roku z udziałem ministrów spraw zagranicznych państw EWWiS. Spaak został przewodniczącym komisji powołanej do dalszej realizacji projektu. Dzięki jego wielkiemu zaangażowaniu i pomysłowości udało mu się przygotować dwa traktaty, które do historii przeszły pod nazwą traktatów rzymskich. Zapowiadały one utworzenie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej(EWG) i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej(Euratom). Ostatnią funkcję o znaczeniu międzynarodowym jaką pełnił Spaak było stanowisko sekretarza generalnego NATO(1957-1961). Zmarł w 1972 roku.

Jean Monet (1888-1979) Urodził się w Cognac we Francji. Jego ojciec kierował firmą sprzedającą koniak w całej Europie. Powstała ona jako stowarzyszenie kilkuset drobnych producentów wina i koniaku widząc w tym szansę rozwoju swoich gospodarstw. Te doświadczenia miały wielki wpływ na dalszą działalność Moneta. Wiele podróżował, odbywał zagraniczne praktyki, dzięki czemu poznał Europę i Amerykę Północną. W  czasie pierwszej wojny obserwując działania państw Ententy sprzymierzonych przeciw państwom centralnym zauważył, że brak współpracy militarnej oraz różnice systemów gospodarczych nie pozwalało w pełni wykorzystać potencjału militarnego. Klęski jakie ponosiła Francja w pierwszym okresie wojny stworzyły Monnetowi okazję do przedstawienia planów reformy samemu premierowi. Ten wysłał go do Wielkiej Brytanii jako delegata Francji w „Międzynarodowej Komisji Zaopatrzenia”, której zadaniem było zaopatrywanie wojsk francuskich i brytyjskich. Te działania podejmowane przez Monneta  usprawniły jej pracę i przekonały, że wspólne działania są możliwe, jeśli interes jest jasno określony. W latach 1919-1923 był zastępcą sekretarza generalnego Ligi Narodów. Opowiadał się za zmniejszeniem reparacji wojennych nałożonych na przegrane Niemcy. Te pomysły nie spotkały się z przychylnością rządu francuskiego. Monnet w tej sytuacji zajął się ratowaniem firmy ojca. Wybuch II wojny światowej ponownie postawił przed walczącymi państwami sprawę współpracy. We wrześniu 1939 roku rząd Francji wysłał Monneta do Londynu gdzie objął stanowisko szefa francusko-angielskiego komitetu koordynacyjnego ds. wspólnego wysiłku zbrojeniowego. W sierpniu 1940 roku Monnet udał się do USA aby zabiegać o dalsze dostawy broni. Działał również na rzecz jednoczenia francuskiej emigracji politycznej. W czasie wojny utworzył grupę, która zajęła się przygotowaniem planów dla powojennej Europy. Monnet uważał, że ograniczenie suwerenności państw w powojennej Europie jest koniecznością. W tym czasie zaznaczyła się różnica zdań pomiędzy Monnetem a de Gaulle` em co do pozycji w powojennej Europie Francji. De Gaulle dążył do odrodzenia silnej Francji o pozycji równej Wielkiej Brytanii. Monnet oczekiwał od Francji zaangażowania się w tworzenie nowej Europy. Zdawał sobie sprawę z wagi problemu niemieckiego dla losów powojennej Europy i uważał, że pokój zapewni przejęcie kontroli nad centrami przemysłowo-surowcowymi w tym szczególnie Niemiec. Uważał, że ta kontrola będzie sprawna tylko w zjednoczonej Europie, gdzie suwerenność zostanie ograniczona w ramach unii państw, posiadającej prawo znoszenia ceł, tworzenia wielkiego rynku. Taka polityka miała przynieść zdławienie nacjonalizmu. Po wojnie Monnet przystąpił do realizacji swoich planów zjednoczonej Europy. Warunki sprzyjające realizacji tych planów pojawiły się dopiero na początku lat pięćdziesiątych, kiedy rząd francuski postanowił zmienić politykę wobec pokonanych Niemiec. Monnet zaproponował wtedy stworzenie organizacji kontrolującej dwa strategiczne dla przemysłu zbrojeniowego składniki- węgiel i stal. Mimo, że planowana wspólnota miała charakter gospodarczy, przewidywano również pewne aspekty polityczne. Propozycja Monneta spotkała się z przychylnym przyjęciem Schumana. W ten sposób narodził się plan Schumana. Rząd francuski powierzył Monnetowi przewodnictwo nad delegacją francuską biorącą udział w rokowaniach nad utworzeniem wspólnoty. W wyniku tego powołano do życia EWWiS w roku 1951. Monet przewodniczył organizacji do 1955 roku, kiedy to złożył rezygnację. Jeszcze w 1954 roku powołał Komitet dla Zjednoczonych  Państw Europy, któremu przewodniczył do 1975 roku. Zadaniem komitetu było popieranie integracji. W 1975 roku wycofał się z życia publicznego. Zmarł w 1979 roku.

Robert Schuman (1886-1963) Urodził się w Clausen (czyt. Klauzen) w Luksemburgu. Wychowywał się na pograniczu niemiecko-francuskim co szczególnie wyczuliło go na stosunki pomiędzy tymi narodami. Duży wpływ na jego wychowanie miała matka, która była katoliczką. Ukończył studia prawnicze w 1910 roku. Zaangażował się w działalność organizacji katolickich w Metz, należącym wtedy do Niemiec. Nie brał udziału w I wojnie światowej. Pozostał w Metz, które po wojnie na mocy traktatu wersalskiego przeszło do Francji. W 1919 roku wybrano go na deputowanego do Zgromadzenia Narodowego. W czasie II wojny światowej odmówił współpracy z kolaboracyjnym rządem w Vichy. Został aresztowany przez gestapo i wywieziony do Neustadt w Rzeszy. Próbowano go pozyskać do współpracy z Niemcami, co się jednak nie udało. W sierpniu 1942 roku uciekł do Francji, gdzie w ukryciu doczekał końca wojny. Po wojnie ponownie wybrany do do parlamentu tym razem z ramienia katolickiej partii ludowej. W latach 1946-1947 był ministrem finansów, premierem w latach 1947-1948, ministrem spraw zagranicznych 1948-1953, ministrem sprawiedliwości w latach 1955-1956. Największe osiągnięcia miał na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych, kiedy dał się poznać jako zwolennik integracji kontynentu europejskiego. Ważnym czynnikiem przy realizacji tego zadania miała być religia chrześcijańska, na której Europejczycy powinni opierać swą solidarność. Popierał stworzenie organizacji integrującej państwa narodowe, która miała według niego zmniejszać konflikty narodowe. Warunkiem realizacji tego celu było porzucenie przez Francję polityki konfrontacji wobec podzielonych Niemiec, później RFN i uznanie ich za równorzędnego partnera. Pod wpływem tych idei przedstawił 9 maja 1950 roku swój projekt, który do historii przeszedł jako plan Schumana. Wywołał on wielkie zaskoczenie i żywe reakcje. Schuman nie przypisywał sobie autorstwa tego planu, cały czas podkreślał, że jego autorem był Monnet. Po zażartych dyskusjach we Francji udało się w końcu doprowadzić do spotkania w Paryżu w 1950 roku z udziałem sześciu państw( RFN, Francja, Włochy Belgia, Holandia, Luksemburg). Po długich rozmowach w kwietniu 1951 roku podpisano traktaty powołujące do życia Europejską Wspólnotę Węgla i Stali. Niepowodzeniem zakończyła się realizacja planu powołania Europejskiej Wspólnoty Obronnej(tzw. Plan Plevena). Kolejne lata swego życia Schuman poświęcił podróżom po Europie i propagowaniu idei jedności Europy. W marcu 1958 roku został wybrany na przewodniczącego Parlamentu Europejskiego. Urząd ten sprawował do 1960 roku..

3. SYMBOLE UNII EUROPEJSKIEJ

A. Flaga europejska

Historia i symbolika

Niewątpliwie najbardziej charakterystycznym symbolem Unii Europejskiej jest flaga. Jej historia sięga roku 1955. W tym czasie Unia Europejska istniała jako Europejska Wspólnota Węgla i Stali, którą tworzyło 6 państw członkowskich. Jednocześnie rozwinęła się Rada Europy występująca w obronie praw człowieka oraz promująca kulturę europejską. To właśnie Rada Europy rozpoczęła poszukiwanie stosownego symbolu.

Autorami projektu flagi Unii Europejskiej byli hiszpański dyplomata Madriaga y Rojo i francuski plastyk Arsene Heitz. Projekt przyjęty przez Komitet Ministrów Rady Europy w 1955 r., w 1986 r. został oficjalnym symbolem Wspólnot Europejskich, a później Unii. Flaga europejska jest jedynym symbolem Komisji Europejskiej. Inne instytucje i organy posługują się obok flagi europejskiej także własnymi emblematami.

Krąg dwunastu złotych gwiazd na niebieskim tle symbolizujący solidarność i harmonię pomiędzy Europejczykami.

Liczba gwiazd nie nawiązuje do ilości członków UE. Pomysłodawca flagi Madriaga y Rojo  zaproponował na niebieskim tle układ złotych gwiazd odpowiadających pod względem liczby i położenia stolicom wolnych państw europejskich. Chciał nawiązać zapewne do bogatej symboliki gwiazdy, która odwołuje się do tego, co niebiańskie, nieosiągalne, pozaziemskie. To nie przypadek, że pojawia się ona tak często na flagach państwowych, gdzie oznacza suwerenność i dążenia emancypacyjne narodu.

Liczba gwiazd identyfikowana z piętnastoma państwami wywołała sprzeciw Niemiec, które nie chciały uznać okręgu Saary za niepodległe państwo. Zmodyfikowany projekt miał zamiast piętnastu gwiazd dwanaście. Z jednej strony wszystko wskazuje na to, że dwunastkę wybrano jako liczbę najmniej problematyczną (czternastka budziła sprzeciw Francji i okręgu Saary, a trzynastka uchodziła za feralną), bez konotacji politycznych. W tym duchu jest utrzymana wypowiedź ówczesnego sekretarza generalnego Rady Europy, Leona Marchalla, który miał powiedzieć o tym wyborze: Skoro nie miała ona znaczenia, nie spotka się ze sprzeciwem. Mimo bogatej symboliki dwunastki (znaki zodiaku, godziny, miesiące, apostołowie, bogowie na Olimpie, plemiona izraelskie, tablice prawa rzymskiego) symboliczna interpretacja flagi została stworzona po jej powstaniu, a sama liczba 12 w momencie wyboru nie miała żadnego znaczenia.

Po trzydziestu latach od przyjęcia projektu jego współtwórca Arsene Heitz miał powiedzieć: Zainspirowany przez Boga, stworzyłem niebieską flagę, z której tła wyłania się dwanaście gwiazd Cudownego Medalika. Chodzi tutaj o cudowne objawienie Matki Bożej Katarzynie Labouré (1806–1876) 27 listopada 1830 roku w Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia przy ulicy du Bac w Paryżu. Matka Boża zwróciła się wtedy do zakonnicy z poleceniem uczynienia medalika według wizji. Na jego rewersie miał znajdować się monogram Matki Bożej zwieńczony krzyżem, zaś pod nim dwa serca, Jezusa i Maryi, a wszystko to otoczone dwunastoma gwiazdami. Na fladze Unii widnieją jednak pięcioramienne gwiazdy masońskie, podczas gdy gwiazdy Matki Bożej są sześcioramienne.

 

Proporcje flagi  

Flaga ma ściśle określone proporcje – stosunek długości do wysokości to 3:2, promień gwiazdy stanowi 1/18. Gwiazdy są ułożone w pozycjach pełnych godzin zegarowych, jednym ramieniem w górę, a dwoma w dół.

 

B. Hymn europejski.

Kolejnym symbolem Unii Europejskiej jest hymn, którego melodia pochodzi z IX symfonii Ludwiga van Beethovena skomponowanej w 1823 roku. Tekst natomiast to Oda do radości napisana w 1785 roku przez Friedricha von Schillera. Utwór ten wyraża idealistyczną wizję braterstwa całej rasy ludzkiej.

W 1972 Rada Europy uznała Odę do radości za własny hymn. Poproszono słynnego dyrygenta  Herberta von Karajana o napisanie trzech aranżacji instrumentalnych – solowej na fortepian, instrumenty dęte i dla orkiestry symfonicznej. Bez słów, w uniwersalnym języku muzyki, hymn ten wyraża idee wolności, pokoju i solidarności wszystkich państw europejskich..

Od 1985 utwór ten jest oficjalnym hymnem Unii Europejskiej.

C. Euro.

Traktat o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht) określił realizację Unii Gospodarczej i Walutowej poprzez wprowadzenie wspólnej waluty w krajach zakwalifikowanych do UGiW. Początkowo wprowadzono nazwę ECU (European Currency Unit) jako określenie nowej europejskiej waluty. Była to jednostka rozrachunkowa stosowana w obrocie między państwami członkowskimi. Jej wartość była określana przez kursy narodowych walut Unii Europejskiej ważone ich udziałem w koszyku.

Pierwszego stycznia 2002 roku do obiegu wprowadzono walutę Unii Europejskiej - euro. Szefowie rządów i państw w grudniu 1995 r. przyjęli zgodnie nazwę euro. Jest krótka i ma taką samą pisownię we wszystkich językach UE, co uważa się za zaletę.

Jedno euro składa się ze 100 centów.

Symbolem unijnej waluty - euro - jest grecka litera epsilon przecięta dwiema równoległymi liniami. Z jednej strony znak ten przypomina o antycznych korzeniach cywilizacji europejskiej, z drugiej nawiązuje do podobnie przekreślonych znaków przyjętych dla głównych walut świata , czyli funta sterlinga, dolara amerykańskiego i japońskiego jena.

 

Źródła: informacje UKIE, www.enwikipedia.org, www.pl.wikipedia.org